EMELE - AMELE

EMELE

Ava dikim ava dikim                                

Ji were mal çêdikim

Belkî hûn nizanin mêvanno

Bilî xewê, mal çêdikim

Bê sîgorte û bê qerentî

Sibeya xwe êvar dikim

Belkî hûn nizanin mêvanno

Bilî xewê, mal çêdikim

Geh li jor geh li jêr im

Li nav sedan malan digerim

Kes napirse halê min

Çima ez bêmal im

Diwestim wez diwestim

Bi çavên xew dinalim

Wexta ku êvar dibe wax

Zarok tên hembêza min way

Dixwazin bi min re bileyzin

Ezê neçar, zû radizim

Dixwazin bi min re birazin

Lê neçarî zû radizim

 

Bîr nabe ji bîr nabe

Ew roj tu bîr nabe

Berfa reş ser me barî

Gula me bû xar

Bîr nabe lê bîr nabe

Ew roj tu bîr nabe

Gundê me xirakirin

Mala me bû xwelî...

 

Walle em niha di kirê de ne

Mal maleke xerabe ye

Kêm maye li ser me hilwêşe

Em yanzdeh kes in, ne baş e

Dê û bavê  min, zarokên apên min

Yek jî malbata min, giş bi hev re dijîn

Em bi tirsê ve radizin

Lê xew jî çi xweş e ax

Dibe seray û çar koşe

 

 

AMELE

evler yapıyorum sizlere, evler..

belki yoktur haberiniz,

yatıyor, kalkıyor, ev yapıyorum.

sigortasız, garantisiz

akşamı ediyorum.

yoktur sizin haberiniz,

yatıyor, kalkıyor, ev yapıyorum.

bir aşağı bir yukarı,

yüzlerce kat arasında

mekik dokuyorum.

kimse sormaz halim,

neden benim de yok bir evim?

bîtap düşerim,

uykulu gözler azaptır bana,

gün kavuştuğunda geceye,

evde çocuklarım gelir kucağıma,

uyumak isterler koynumda,

mümkün mü?

herkesten önce dalarım uykuya..

unutmak ne mümkün o günü:

kirli bir kardı, yağdı üzerimize,

diken oldu gülümüz..

unutmak ne mümkün,

harap ettilerköyümüzü,

küle döndü evimiz..

 

kiracıyız eski, harabe bir evde

devrildi ha, devrilecek..

on beş kişiyiz aynı evde:

anam, babam, amca çocukları,

maaile..

korkuyla dalıyoruz uykuya,

lâkin bıraktık mı kendimizi uykunun kollarına,

saray yavrusu oluyor evimiz mübarek.

 

söz/gotin:vedat yıldırım

müzik/muzîk:vedat yıldırım

düzenleme/aranje: Ari  Hergel, Emre Kula, Erdem Göymen, Ferhat Güneş,  Vedat Yıldırım